سکه طلای پهلوی
سکه طلای پهلوی (سکه پهلوی) در سال ۱۹۳۲ با وزن ۸.۱۳۶ گرم و عیار ۰.۹۰۰ معرفی شد — معادل ۷.۳۲ گرم طلای خالص، که همان استاندارد سکه ساورن بریتانیا بود که برای رقابت با آن طراحی شده بود. نیم و ربع سکه نیز بعداً ضرب شدند و این نوع سکه پس از ۱۹۷۹ با همان وزن با نام بهار آزادی ادامه یافت.
به دلیل ثابت ماندن استاندارد، این سکه در ایران به عنوان ابزار پسانداز عمل میکند: قیمتها روزانه اعلام میشود و سکههای کامل، نیم و ربع با قیمتی نزدیک به ارزش ذوب به اضافه صرف معامله میشوند.
سکههای رایج
اصلاحات رضاشاه در سال ۱۹۳۲ قِران را با ریال معادل ۱۰۰ دینار جایگزین کرد. ریالهای اولیه نقرهای بودند با نقش تاج پهلوی و شیر و خورشید؛ از دهه ۱۹۵۰ به بعد نیکل-نقره جایگزین شد و نقره از گردش خارج گردید.
سکههای commemorative زیرمجموعه قابل توجهی هستند: جشنهای ۲۵۰۰ ساله شاهنشاهی ایران در ۱۹۷۱ و مسکوکات فائو بیشترین جمعآوری را دارند.
خواندن تاریخها
بیشتر سکههای پهلوی از تقویم هجری شمسی استفاده میکنند: برای تبدیل به میلادی ۶۲۱ (یا ۶۲۲ بسته به ماه) اضافه کنید، بنابراین ۱۳۵۰ شمسی معادل ۱۹۷۱ میلادی است. بین سالهای ۱۹۷۶ تا ۱۹۷۸ از تاریخگذاری امپراتوری کوتاهمدتی استفاده شد که از accession کوروش شمارش میشد که تاریخهای چهار رقمی در محدوده ۲۵۰۰ تولید میکند — اینها سکههای پهلوی هستند، نه سکههای باستانی.