
دوروپیه نقره نادرشاه
نادرشاه افشار
- تاریخ
- ۱۷۳۸–۹ م (ق ۱۱۵۱)
- فلز
- نقره
- وزن
- ~22.4 g
- ضرابخانه
- کابل
روی سکهبیت فارسی در ستایش نادر.
پشت سکهضرابخانه و تاریخ.
نشرهای دوزبانه پس از فتح دهلی در ۱۷۳۹.

نادرشاه افشار روپیه نقره را در هند مغول فتحشده ضرب کرد و نادرشاهی سنگین نقره را صادر کرد. سلسله زند با کریمخان «ریال» زیبا را از شیراز ضرب کرد.
سکههای افشاریه و زند، نقره و طلای ایران در فاصله سالهای ۱۷۳۶ تا ۱۷۹۴ میلادی هستند — روپیههای سنگین نادرشاه با استاندارد گورکانی که به جای عبارت شیعی، یک بیت فارسی حاکمیت بر آنها نقش بسته، و مسکوکات متواضعانه و عمداً فروتنانه کریمخان زند که به نام امام غایب ضرب شدهاند و نه به نام خودش.
| دوره | ۱۷۳۶–۱۷۹۴ میلادی |
|---|---|
| نقره افشاری | روپیه ~۱۱.۴ گرم؛ عباسی ~۴.۶ گرم |
| نقره زند | عباسی و روپیه، سبکتر و با قوام کمتر |
| طلا | مهر (افشاریه) و اشرفی (زند)، هر دو نادر |
| ضرابخانههای کلیدی | مشهد، تبریز، اصفهان، شیراز، هرات، کابل، شاهجهانآباد |
| تاریخگذاری | سالهای هجری قمری، به اضافه سالهای سلطنت بر برخی مسکوکات افشاریه |
مسکوکات نادرشاه سند سکهشناسی امپراتوری است که توسط لشکرکشیها تأمین مالی میشد. پس از غارت دهلی در سال ۱۷۳۹، او استاندارد روپیه گورکانی حدود ۱۱.۴ گرم را پذیرفت و روپیههای ضرب شده در هند به نام او — شاهجهانآباد، لاهور، پیشاور، کابل — امروزه در بازار رایج هستند.
شکست بزرگ مذهبی است. نادر عبارت شیعی نامبردار علی و دوازده امام را حذف کرد و به جای آن یک بیت فارسی ادعای حاکمیت جهانی قرار داد: سکه ضرب شده بر طلا و نقره 'از ماه تا ماهی' توسط صاحب قران. این تغییر واحد سکههای نقره او را در نگاه اول از مسکوکات صفوی و قاجار متمایز میکند.
کریمخان زند (حک. ۱۷۵۱–۱۷۷۹) هرگز عنوان شاه را نپذیرفت و خود را وکیل الرعایا، نماینده مردم، نامید. سکههای او نیز همین رویه را دنبال میکنند: نام حاکم بر آنها نیست و به جای آن به نام امام دوازدهم ضرب شدهاند، و ساده هستند در حالی که نقره افشاریه اظهارکننده است.
شیراز پایتخت و ضرابخانه اصلی او بود؛ خوی، اصفهان، تبریز، رشت و کاشان نیز ضرب میکردند. استانداردهای وزن نسبت به دوران نادر سستتر است و مسکوکات ضرب شده پس از ۱۷۷۹ در جنگ داخلی توسط مدعیان رقیب زند اغلب به صورت خام روی فلانهای کوچک ضرب شدهاند.
سه بررسی تقریباً هر سکه این نیمقرن را جایگاه میدهد. آیا عبارت شیعی وجود دارد؟ اگر نه، و به جای آن یک بیت فارسی ظاهر میشود، افشاریه است. آیا اصلاً نام حاکم ذکر شده؟ اگر نه، و عبارت به امام غایب اشاره میکند، زند است. آیا وزن به ۱۱.۴ گرم نزدیک میشود؟ پس روپیه با استاندارد گورکانی است.
تاریخهای هجری قمری ۱۱۴۸–۱۱۶۰ دوره حکومت نادر (۱۷۳۶–۱۷۴۷) را پوشش میدهد؛ ۱۱۶۵–۱۱۹۳ دوره کریمخان را پوشش میدهد. سکههای به نام نادر با تاریخ پس از ۱۱۶۰ هجری قمری ادامه هندی پس از مرگ هستند، نه مسکوکات دوران حیات.
روپیههای افشاریه ضرب هند نقطه ورود قابل دسترس هستند و با قیمتهای متعادل معامله میشوند. نقره ضرب ایران با درجه کیفیت تیز نادرتر است؛ مهرهای طلا، به ویژه از مشهد یا مسکوکات دهلی ۱۷۳۹، جوایز این مجموعه هستند.
نقره زند عموماً ارزانقیمت است اما در درجه کیفیت بالا واقعاً نادر است، زیرا سکهها در دوره بیثبات به شدت در گردش بودند. عباسیهای شیراز با ضرب خوب و عبارت کامل نسبت به علاقه تاریخی خود کمارزشگذاری شدهاند.
غارت دهلی توسط نادرشاه در ۱۷۳۹ طلا و نقره فراوانی به ایران بازگرداند — روپیههای سبک مغولی او از ضرابخانههای هندی، قطعات دوزبانه فارسی-مغولی هستند.
کریمخان زند خود را با فروتنی «وکیلالرعایا» نامید نه شاه؛ ریالهای او تنها این عنوان و کلمه شیعی را دارند.

نادرشاه افشار
روی سکهبیت فارسی در ستایش نادر.
پشت سکهضرابخانه و تاریخ.
نشرهای دوزبانه پس از فتح دهلی در ۱۷۳۹.

نادرشاه افشار
روی سکهبیت فارسی با القاب نادر.
پشت سکهنام ضرابخانه «اصفهان» و سال هجری.
در پایتخت پیشین صفوی پس از تاجگذاری نادر در ۱۷۳۶ ضرب شد. نشرهای سنگین از ذوب خزانه مغولی در کنار روپیههای ضرابخانههای هندی او در گردش بود.

کریمخان زند
روی سکهکلمه شیعی با دوازده امام.
پشت سکه«یا کریم» (بازی با نام او و یکی از صفات خدا).
از زیباترین سکههای ایرانی از نظر خوشنویسی.