
تترادراخم سلوکی اولیه
آنتیوخوس یکم سوتر (سلوکی)
- تاریخ
- 281–261 BCE
- فلز
- نقره
- وزن
- ~17 g
- ضرابخانه
- مگنزیا کنار مئاندر
روی سکهنیمتنه شاه با تاج بسته.
پشت سکهآپولو نشسته بر امفالوس؛ نشان لنگر.
نماد لنگر به اسطوره بنیادین سلسله سلوکی اشاره دارد.

پس از مرگ اسکندر، سلوکوس یکم و جانشینانش تترادراخمهای هلنیستی را در ضرابخانههای ایرانی — شوش، اکباتان، تخت جمشید و سلوکیه دجله — به ضرب رساندند.
سکه سلوکی استاندارد وزن یونانی (تترادراخم آتیک حدود ۱۷ گرم) و چهرهنگاری سلطنتی را به جهان ایرانی معرفی کرد.
تیپهای محلی خدایان یونانی را با نمادهای ایرانی درآمیختند: آپولو بر امفالوس، نشان لنگر و گاه نقشمایههای محلی ساتراپها.

آنتیوخوس یکم سوتر (سلوکی)
روی سکهنیمتنه شاه با تاج بسته.
پشت سکهآپولو نشسته بر امفالوس؛ نشان لنگر.
نماد لنگر به اسطوره بنیادین سلسله سلوکی اشاره دارد.
آنتیوخوس سوم
روی سکهنیمتنه با تاج بسته رو به راست.
پشت سکهآپولو نشسته بر امفالوس.
در مقادیر عظیم برای تأمین مالی لشکرکشیهای شرقی ضرب شد.

دیودوتوس یکم (یونانی-باختری)
روی سکهنیمتنه تاجبسته شاه رو به راست.
پشت سکهزئوس پیشرونده به چپ، صاعقه در دست؛ کتیبه یونانی ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΔΙΟΔΟΤΟΥ.
دیودوتوس از سلوکیان جدا شد و پادشاهی یونانی-باختری را بنیان نهاد — سکه هلنیستی تا عمق شرق ایران رسوخ کرد.

آنتیوخوس چهارم اپیفانس
روی سکهسر تاجبسته و پرتوافشان آنتیوخوس چهارم رو به راست — خداسازی صریح (لقب «اپیفانس» به معنی «خدا آشکار شده»).
پشت سکهزئوس نیکفوروس بر تخت، نیکه و عصا در دست؛ کتیبه ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΑΝΤΙΟΧΟΥ ΘΕΟΥ ΕΠΙΦΑΝΟΥΣ.
بلندپروازترین شاه سلوکی پس از آنتیوخوس سوم — لشکرکشیهای شرقی او را تا اعماق ایران برد و در ۱۶۴ پ.م. نزدیک تابا در پارس درگذشت. سکهاش اوج چهرهنگاری سلوکی است.