
تترادراخم سلوکی اولیه
آنتیوخوس یکم سوتر (سلوکی)
- تاریخ
- ۲۸۱–۲۶۱ پ.م
- فلز
- نقره
- وزن
- ~17 g
- ضرابخانه
- مگنزیا کنار مئاندر
روی سکهنیمتنه شاه با تاج بسته.
پشت سکهآپولو نشسته بر امفالوس؛ نشان لنگر.
نماد لنگر به اسطوره بنیادین سلسله سلوکی اشاره دارد.

پس از مرگ اسکندر، سلوکوس یکم و جانشینانش تترادراخمهای هلنیستی را در ضرابخانههای ایرانی — شوش، اکباتان، تخت جمشید و سلوکیه دجله — به ضرب رساندند.
سکههای سلوکی عبارتاند از تترادراخمها، دراخمها و برنزهای سبک یونانی که توسط جانشینان سلوکوس یکم بین سالهای ۳۱۲ تا حدود ۱۴۱ پیش از میلاد در ایران و میانرودان ضرب شدهاند — با تصویر پادشاه روی سکه (اوبورس)، آپولو نشسته یا زئوس در پشت سکه (ریورس) و نوشتههای یونانی که پادشاه را با عنوان BASILEOS معرفی میکنند.
| دوره | ۳۱۲ پیش از میلاد – حدود ۱۴۱ پیش از میلاد در ایران |
|---|---|
| سکه استاندارد | تترادراخم نقره با استاندارد وزن آتیک، حدود ۱۷ گرم |
| رو | تصویر دیادِمدار پادشاه به سمت راست |
| پشت | آپولو بر روی اُمفالوس، زئوس بر تخت نشسته، یا تیکه |
| ضرابخانههای شرقی اصلی | سلوکیه بر روی دجله، اکباتان، شوش، انطاکیه |
| تاریخگذاری | گاهشماری سلوکی، از پاییز ۳۱۲ پیش از میلاد |
سلوکوس یکم، یکی از سرداران اسکندر، نیمه شرقی امپراتوری فتحشده را تصاحب کرد و دستگاه پولی اسکندر را حفظ کرد: استاندارد وزن آتیک، نوشتههای یونانی و سکههای تصویری. برای نخستین بار فلات ایران از پولی استفاده کرد که چهره حاکم انسانی را نشان میداد — گسستی قطعی از تیرانداز ناشناس داریک.
این نظام عمداً یکسان بود. یک تترادراخم ضربشده در اکباتان با تترادراخم انطاکیه قابل تعویض بود، که دقیقاً چیزی بود که یک پادشاهی گسترده از دریای اژه تا بلخ به آن نیاز داشت. واحدهای برنزی بازارهای محلی را پوشش میدادند و در کاوشهای محلی بسیار رایجتر از نقره هستند.
اوبورس تصویری دیادِمدار، معمولاً به سمت راست، از پادشاه حاکم ارائه میدهد — سلوکوس یکم، آنتیوخوس یکم با ویژگیهای زاویهدار متمایز، آنتیوخوس سوم با نیمرخ واقعگرایانه سخت، آنتیوخوس چهارم با تاج پرتودار که ادعای الوهیت دارد.
نوشته ریورس به صورت عمودی در دو خط قرار دارد: BASILEOS (از پادشاه) و نام پادشاه به حالت مضافالیه، اغلب با صفتی مانند MEGALOU (بزرگ) یا EPIPHANOUS (خداوند آشکار). مونوگرامها و نشانههای کنترل در زمینه، ضرابخانه و مقام صادرکننده را شناسایی میکنند و کلید انتساب هستند.
سلوکیه بر روی دجله ضرابخانه بزرگ شرقی و قلب اداری پادشاهی بود، که عمداً به عنوان جایگزین بابل تأسیس شد. اکباتان (همدان) مناطق مرتفع ایران، شوش جنوب غربی را پوشش میداد و کارگاههای منطقه تخت جمشید به صورت محلی ضرب میکردند.
از حدود ۲۵۰ پیش از میلاد، امپراتوری شروع به از دست دادن شرق میکند — نخست بلخ و سپس پارت جدا میشوند. تا سال ۱۴۱ پیش از میلاد، مهرداد یکم اشکانی سلوکیه را تصاحب میکند و ضرب سکه سلوکی در ایران پایان مییابد. تترادراخمهای اشکانی عمداً قراردادهای طراحی سلوکی را تقلید میکنند، به همین دلیل این دو سری اغلب با هم اشتباه گرفته میشوند.
برنزهای رایج قیمت کمی دارند و نقطه شروع طبیعی هستند. دراخمهای نقرهای پادشاهان بزرگ در حالت فرسوده مقرون به صرفه هستند؛ تترادراخمهای با مرکزیت خوب و تصاویر قوی، و ضربهای ضرابخانههای شرقی، دارای حق بیمه واقعی هستند.
دو احتیاط بر بازار حاکم است. نخست، تصاویر پرداختشده و صافشده: هر سطحی که در مقابل زمینه خورده شده به طور غیرطبیعی تیز به نظر میرسد، مستحق بررسی دقیق است. دوم، کپیهای ضربشده مدرن تترادراخمهای آنتیوخوس چهارم و آنتیوخوس سوم، که معمولاً از طریق وزن (یک تترادراخم آتیک اصیل نزدیک به ۱۶.۸–۱۷.۲ گرم است) یا محور قالب که با نمونههای منتشر شده مطابقت ندارد، خود را نشان میدهند.
سکه سلوکی استاندارد وزن یونانی (تترادراخم آتیک حدود ۱۷ گرم) و چهرهنگاری سلطنتی را به جهان ایرانی معرفی کرد.
تیپهای محلی خدایان یونانی را با نمادهای ایرانی درآمیختند: آپولو بر امفالوس، نشان لنگر و گاه نقشمایههای محلی ساتراپها.

آنتیوخوس یکم سوتر (سلوکی)
روی سکهنیمتنه شاه با تاج بسته.
پشت سکهآپولو نشسته بر امفالوس؛ نشان لنگر.
نماد لنگر به اسطوره بنیادین سلسله سلوکی اشاره دارد.
آنتیوخوس سوم
روی سکهنیمتنه با تاج بسته رو به راست.
پشت سکهآپولو نشسته بر امفالوس.
در مقادیر عظیم برای تأمین مالی لشکرکشیهای شرقی ضرب شد.

دیودوتوس یکم (یونانی-باختری)
روی سکهنیمتنه تاجبسته شاه رو به راست.
پشت سکهزئوس پیشرونده به چپ، صاعقه در دست؛ کتیبه یونانی ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΔΙΟΔΟΤΟΥ.
دیودوتوس از سلوکیان جدا شد و پادشاهی یونانی-باختری را بنیان نهاد — سکه هلنیستی تا عمق شرق ایران رسوخ کرد.

آنتیوخوس چهارم اپیفانس
روی سکهسر تاجبسته و پرتوافشان آنتیوخوس چهارم رو به راست — خداسازی صریح (لقب «اپیفانس» به معنی «خدا آشکار شده»).
پشت سکهزئوس نیکفوروس بر تخت، نیکه و عصا در دست؛ کتیبه ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΑΝΤΙΟΧΟΥ ΘΕΟΥ ΕΠΙΦΑΝΟΥΣ.
بلندپروازترین شاه سلوکی پس از آنتیوخوس سوم — لشکرکشیهای شرقی او را تا اعماق ایران برد و در ۱۶۴ پ.م. نزدیک تابا در پارس درگذشت. سکهاش اوج چهرهنگاری سلوکی است.
آنتیوخوس هفتم سیدتس
روی سکهنیمتنه تاجبسته شاه رو به راست.
پشت سکهآتنا نیکفوروس ایستاده به چپ؛ نشان ضرابخانه.
آخرین پیشروی سلوکی به شرق — آنتیوخوس هفتم در ۱۳۰ پ.م. ماد را برای مدت کوتاهی از اشکانیان بازپس گرفت، اما در نبردی در اکباتان کشته شد و حضور سلوکیان در فلات ایران به پایان رسید.

اوتیدموس یکم
روی سکهچهرهنگاری واقعگرایانه با تاج بسته — از بهترین نمونههای هلنیستی آسیا.
پشت سکههراکلس نشسته بر صخره، گرز در دست؛ کتیبه ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΕΥΘΥΔΗΜΟΥ.
محاصره سهساله آنتیوخوس سوم در باکترا را پایداری کرد. سکههای او اوج چهرهنگاری حکاکی یونانی-باختری به شمار میروند.