ضرابخانه‌های ایران

زادگاه دریک و سیگلوس و ضرابخانهٔ اصلی سکه‌های هخامنشی با نقش شاه کمان‌دار. پس از اسکندر نیز یکی از مهم‌ترین ضرابخانه‌های هلنی و رومی باقی ماند.

پایتخت ماد و اقامتگاه تابستانی هخامنشیان. نشانهٔ ضرابخانهٔ «HMD» روی درهم‌های اشکانی دیده می‌شود و بعدها از ضرابخانه‌های فعال غرب ایران در دورهٔ اسلامی بود.

قلب آیینی شاهنشاهی هخامنشی. پس از اسکندر، شاهان محلی فْرَتَرَکَه و سپس شاهان پارس درهم‌های نقره با نقش آتشدان و کمان‌دار در اینجا ضرب می‌کردند.

پایتخت اداری هخامنشیان و بعدها ضرابخانهٔ پادشاهی اِلیمائی با تتْرادراخم‌های برنزی و نگارهٔ روبه‌روی شاه.

تأسیس سلوکوس یکم و ضرابخانهٔ اصلی تتْرادراخم‌های اشکانی، تاریخ‌گذاری شده بر اساس تقویم سلوکی.

پایتخت زمستانی ساسانی. نشانه‌های ضرابخانهٔ «WH» احتمالاً به اینجا تعلق دارد؛ مرکز اصلی تولید انبوه درهم‌های خسرو اول و دوم.

ضرابخانهٔ مهم مرز شرقی. نشانهٔ ساسانی «MY» از اینجاست و بعدها پایتخت معدن نقرهٔ سامانی پیش از ویرانی مغول در ۶۱۸ ق.

قلب اقتصاد درهم نقرهٔ سامانی که سکه‌هایش به انبوه به روسیه و اسکاندیناوی دورهٔ وایکینگ می‌رسید.

دو پایتخت سامانیان؛ دینار طلای بخارا برای دو سده استاندارد طلای آسیای میانه بود.

پایتخت خلافت عباسی. اصلاحات هارون‌الرشید بر دینار و درهم، الگوی همهٔ سرزمین‌های اسلامی شد.

ضرابخانهٔ مهم اشکانی و ساسانی با نشانهٔ «RY». با حملهٔ مغول در ۶۱۷ ق ویران شد و بعدها تهران جای آن را گرفت.

پایتخت ایلخانان و ضرابخانهٔ اصلی شاه اسماعیل صفوی. در دورهٔ قاجار محل ضرب سکه‌های ولی‌عهد بود.

پایتخت صفوی از ۱۵۹۸؛ ضرابخانهٔ اصلی عباسی و شاهی. در دوره‌های افشاری و قاجار نیز فعال ماند.

حرم امام رضا (ع). نادرشاه در همین شهر تاج‌گذاری کرد و برای تأمین هزینهٔ لشکرکشی به هند، سکه ضرب کرد.

پایتخت از زمان آغامحمدخان قاجار. ضرابخانهٔ سلطنتی، تومان اصلاح‌شدهٔ ناصرالدین شاه و تمامی سکه‌های مدرن ایران را ضرب کرده است.